Bawer Agirî

Malxoyê malekê êvarê kefçiyê xwe ji legana şorbeya nîskan dagirtiye û kiriye devê xwe. Dîtiye ku tama wê gelekî xweş e. Qîriyaye û weha gotiye: ” Oxxx, ev şorbe çi qas xweş e!” Bûka wî gotiye: ”Min pehtiye.” Mêrik bi peyva bûka xwe razî nebûye, gotiye: ”Naaaa, ev tahma xweş ne ji pehtinê ye.” Dota wî ya mezin gotiye: ”Min rûn avêtiyê.” Mêrik bi peyva dota xwe dilbicî nebûye, gotiye: ”Naaaa, ev tahma xweş ne ji rûn e.” Dota wî ya navîn gotiye: ”Min xwê avêtiyê.” Mêrik bi peyva dota xwe jî qebûl nekiriye, gotiye: ”Naaaa, ev tahma xweş ne ji xwê ye jî.” Dota wî ya biçûk gotiye: ”Min îsot avêtiyê.” Mêrik guh nedaye dota xwe ya biçûk jî, gotiye: ”Naaaa, ev tahma xweş ne ji îsotê ye jî.” Jina wî gotiye: ” Dema ku şorbe di beroşê de dikeliya, min bi çemçikê ew li hev xist û tev da. Hingê merik bi kêf gotiye: ”Hah, ji ber wê tevdanê ye ku şorbe ew qas xweş bûye! Nexwe ev tahma xweş tahma çemçikê ye.

Rojekê bihar bû, erd kesk, esman şîn bû. Şivanekî keriyê pezê xwe berdabû nav zeviyekê. Mihek ji kerî veqetiyabû û bi serê xwe diçêriya. Piştî demekê mihê li dora xwe temaşe kir, dît ku ji hevalên xwe gelek dûr ketiye. Mih vegeriya ku here cem hevalên xwe, lê gurekî wekî kerekî bi dizîka hat û xwe avête mihê û wê girt. Mih ji gur re got: -Birayê gur, berî ku tu min bixwi, daxwaziyeke min ji te heye. Gur got: -Kerem ke bibêje ka çi ye? Mihê got: -Ez dixwazim tu ji min re straneke melûl melûl bibêjî paşê min bixwî. Gur got: -Bila be, serçavan. Gur dest bi strana xwe kir: -Ûûûûû... ûûûûûûû... Bi dengê strana gur kûçikên şivanan hatin û dora gur girtin. Gur dît ku kûçikan dora wî girtiye, ji xwe re got: ‘'Erê lo, ma bavê min stran gotine, ma kalê min stran gotine, heta ku ez bibêjim!’' Gur gelek lavayî ji kûçikan kir ji bo ku wî bibexşinin. Lê kûçikan guh neda lavayên gur û wî xeniqandin.