6 Eylül 2017 Çarşamba

Romantîzm

Romatîzm li Fransayê di sala 1830’yî de pêş ketiye, wekî reaksîyona li dijî klasîzmê derketiye holê. Li gorî parêzvanên romantîzmê ji kesên dilpak xirabî çênabe. Dîsa li gorî wan li cîhanê xirabî tune be dê cîhan gelekî xweş bibe; wê demê dê mirov bextewar bibin. Gelek nivîskarên navdar ên wekî Godhave (Almanî), Lond Byron (Îngilîzî),Vîktor Hûgo (Fransî), romantîzm dane destpêkirin.

Romantîzm peyveke Almanî ye. Ji ''Dîe Romantîk'' hatiye dariştin. Bi taybetî bi afirandina berhemên Vîktor Hûgo hîn bêhtir xurt bûye. Romantîzm berhemên civakê hildide dest û bi hest û xeyalan dixemilîne û pêşkêşî civakê dike. Li gorî romantîzmê xweşikbûn ji beriya her tiştî tê. Bi vê boneyê girîngiyeke gelekî mezin dide xweşikbûna hest û xeyalan.

Rêgezên wê yên bingehîn ev in:

1- Bingeha Romantîzmê hest û xeyal in. Romantîzm li ser bingeha hest û xeyalan an jî bi dilşadbûnê tê.

2- Mijarên xwe ji dîrok, çanda gel û wêjeya hemdem digire. Hunermend di berhemên xwe de evîndarî, xweza û mirinê rave dikin.

3- Giyanê mirovan çareser dike, ji rewşên belav, bêbawer û tevlihev sûd werdigire.

4- Ne wekî klasîzmê yekalî ye, tevahî aliyan hildide dest.

5- Bûyerên bixwîn û kirêt li ser dikê nîşan dide.

6- Girîngiyê dide bikaranîna jiyana gelî û herêmî. Ne kesê bijarte, lê kesê ji rêzê di nava civakê de dijî hildibijêre.

7.Hunermendên vê herikînê civakî ne û wekheviyê diparêzin.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder